Archief voor netherlands

Personeel Marokkaanse ambassade en consulaten legt werk neer

Posted in Holanda with tags , , , , , on 23 februari 2011 by Señor Canardo

HILVERSUM (RNW) – Werknemers van de Marokkaanse ambassade en de vier consulaten in Nederland hebben woensdag het werk voor één dag neergelegd. Bij de Marokkaanse vertegenwoordigingen in Den Haag, Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Bosch werken ruim zestig mensen.

Van hen hebben zeker 56 mensen gehoor gegeven aan de oproep tot de werkonderbreking. De ambassadeur is vooraf per brief op de hoogte gebracht, aldus een woordvoerder van de actievoerders.

Er heerst al langere tijd onvrede onder het personeel vanwege de werkomstandigheden. Er zijn wel arbeidscontracten, maar werknemers hebben geen zorgverzekering, er is in tien jaar geen salarisverhoging geweest en er bestaat geen pensioenregeling.

Eerder voerde een viertal ex-medewerkers al actie door het houden van ‘sit-ins’. Zij kregen ontslag nadat zij zich ziek hadden gemeld.

De FNV-bond Abvakabo heeft de Marokkaanse ambassadeur een brief gestuurd over de kwestie, en een ultimatum gesteld om verandering te brengen in de arbeidssituatie. Gebeurt dat niet, dan komen er vervolgacties, zegt de woordvoerder.

RNW

Nederlandse Marokkanen en de Arabische opstand

Posted in Holanda with tags , , , , , , , , , on 17 februari 2011 by Señor Canardo

Zondag demonstreren in Marokko allerlei partijen met een gezamenlijk manifest voor meer democratie en vrijheid. Zij pleiten onder andere tegen de economische malaise en de almacht van koning Mohammed. Ook Marokkaanse Nederlanders volgen het nieuws op de voet. Habib el Kaddouri is één van hen.

VARA

De Andere (kant van de) Wereld: Marokko

Posted in Syassa with tags , , , , , , , , , on 26 januari 2011 by Señor Canardo

Na de politieke omwenteling in Tunesië, is het de vraag of de Tunesische opstand weerklank zal vinden in de regio? Daarom in onze rubriek de Andere kant van de wereld vandaag het dagboek van schrijfster en journaliste Sietske de Boer. Zij woont in Al Heicoma in het Marokkaanse Rifgebergte.

Maandag 17 januari

Voor mijn ontbijt ga ik naar de stad Al Hoceima. In mijn favoriete café tref ik Abdelkrim, leraar Engels en een goede vriend van me. We kijken naar het nieuws over Tunesië op een grootbeeld tv. Abdelrim denkt niet dat er in de Rif meteen opstanden zullen uitbreken, of dat iemand zich in brand zal steken uit protest tegen de slechte sociale en economische omstandigheden. ‘Er zijn genoeg mensen met weinig perspectief,’ zegt hij, ‘jonge mannen zonder opleiding, zonder werk, en die geen kans zien weg te komen naar Europa. Maar veel families krijgen financiële steun van geëmigreerde familieleden, en is er ook een vorm van solidariteit, mensen delen wat ze hebben.’

Maar al jaren wordt er ook In Marokko gedemonstreerd. In de hoofdstad Rabat komen wekelijks tientallen, soms honderden jonge mensen voor het gebouw van het nationale parlement bijeen. Het zijn afgestudeerde, werkloze academici die vinden dat de overheid hen aan een vaste baan moet helpen. Niet zelden vallen er harde klappen. Het is wel eens voorgekomen dat iemand dreigde zich ter plaatse in brand te steken, maar gelukkig is dat nooit uitgevoerd.

Dinsdag 18 januari

Eindelijk ga ik weer eens joggen langs het strand, heerlijk uitwaaien. Als ik ’s middags boodschappen doe in Al Hoceima, beland ik midden in een demonstratie. Net als in Rabat gaan ook hier jongeren regelmatig de straat op, om de overheid verantwoordelijk te stellen voor de werkloosheid en het gebrek aan een toekomstperspectief. En net als in Rabat geeft de overheid ook hier niet thuis. Ik zie verschillende bekenden onder de demonstranten, die luid scanderend hun ongenoegen uiten. Ze staan op ongeveer twintig meter afstand tegenover een lange rij militaire hulptroepen, die gehelmd, op zwarte kistjes, met een hard doorzichtig scherm voor hun lijf en met de wapenstok in de hand wachten op het sein om los te gaan. Ik blijf even wachten, maar tot matten komt het niet. Na verloop van tijd verspreiden de demonstranten zich, schor geschreeuwd, over de straten en zijstraatjes.

Donderdag 20 januari

‘Eigenlijk mag het de westerse wereld niet verbazen dat de vlam in de pan is geslagen in Tunesië’, zegt Abdelkrim als we in ons café aan de koffie zitten. ‘Net als hier in Marokko is ongeveer de helft van de bevolking er jonger dan dertig jaar. Als die miljoenen jongeren het gevoel hebben dat ze niets te verliezen hebben, kunnen ze tot wanhoopsdaden komen.’

De jonge Tunesiër die zichzelf in brand stak uit woede en frustratie over zijn uitzichtloze situatie, Mohamed Bouazizi, was een academicus die in zijn levensonderhoud voorzag door groente en fruit te verkopen. Onder jongeren in de hele Arabische wereld is hij uitgegroeid tot een ware held, een echte martelaar. In Algerije, Egypte en Mauretanië heeft zijn trieste daad al tot navolging geleid. Zal het in Marokko ook zover komen, vraag ik aan Abdelkrim. ‘Protesten tegen prijsstijgingen van de eerste levensmiddelen en tegen de slechte economische omstandigheden kennen wij weliswaar ook, maar onze koning Mohamed VI is populairder dan de gevluchte president Ben Ali in Tunesië ooit is geweest. Die werd alom gehaat.

Bij ons wil het volk nog wel vertrouwen op de goede intenties van de koning. Dat komt deels omdat hij het hoofd van de gelovigen is, ‘emir el-mu’minien’, daaraan ontleent hij veel gezag. Maar ook in Marokko moet er werkelijk ernst, en vooral ook veel haast gemaakt worden met democratisering en de vorming van een rechtsstaat. De negatieve erfenis van veertig jaar dictatuur onder koning Hassan II, Mohameds vader, is enorm. En onze jongeren zijn, net als de Tunesische, niet bereid nog eens tien jaar te wachten op een betere toekomst,’ antwoordt hij. Ik kan het alleen maar beamen.

Sietske de Boer

GL en CU blijven bij bezwaren

Posted in Holanda with tags , , , , , , , , , on 26 januari 2011 by Señor Canardo

Een overleg met twee topmilitairen heeft niets veranderd aan de bezwaren van GroenLinks tegen een nieuwe missie naar Afghanistan. Kamerleden spraken vanavond met Commandant der Strijdkrachten Van Uhm en de directeur van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (MIVD).

GroenLinks-leider Jolande Sap zei na afloop dat het standpunt van haar partij niet is veranderd. Ook de ChristenUnie twijfelt na het overleg nog steeds over de missie in de Afghaanse provincie Kunduz.

Het kabinet wil 545 man naar Kunduz sturen voor een politietrainingsmissie. De steun van de oppositiepartijen GroenLinks en ChristenUnie is nodig voor een Kamermeerderheid. Sap heeft eerder al gezegd dat haar fractie niet kan instemmen met het plan dat nu op tafel ligt. D66 heeft nog geen definitief standpunt ingenomen.

“Ik zal knokken”

Premier Rutte heeft nog steeds goede hoop dat hij de nieuwe missie naar Afghanistan door de Tweede Kamer kan loodsen. “Ik zal knokken voor een meerderheid”, zei hij na afloop van een ontmoeting met EC-voorzitter Barroso in Brussel. Donderdag neemt de Tweede Kamer een besluit over de missie, daarvoor is er nog een debat met het kabinet.

NOS

Afghanistan: wat hebben we daar te zoeken?

Posted in Holanda with tags , , , , , on 26 januari 2011 by Señor Canardo

Persecuted for refusing to sing for Gaddafi

Posted in Haraka Amazigh with tags , , , , , , , , , , , , , , , on 21 januari 2011 by Señor Canardo

The Libyan artist Ali Fates has a mission: “To revive Berber culture.” For years he has been stateless in his own country, after the authorities confiscated his papers for refusing to sing for the country’s leader Muammar Gaddafi. The young man fled to the Netherlands, where he was granted asylum.

Mr Fates didn’t choose the Netherlands deliberately, “It just happened that way – I just wanted to get out of Libya.” He left a younger brother and sister behind. “It hurts to leave them. I hope what happened in Tunisia will happen in Libya. Then I would go back quickly.”

Ali Fates became interested in Berber culture after hearing Ider, a famous Algerian Berber singer. He then started writing lyrics and learned to play guitar. But why sing in Berber? He refuses to sing in Arabic out of principle. “It is my right.”

Raided

In Libya, Mr Fates was arrested for singing at an important Berber festival in Tangier in North Morocco with his band Oessane (Days) in 2006. He was asked to sign a promise never to sing in Berber again in custody, but he refused.

“I lived in Libya without papers for four years. Secret agents watched me perform. I sang in the Berber language Tamazight under surveillance. Last year I was asked to sing at a private occasion at a farm near Tripoli. Armed police raided the farm and threatened us with weapons.”

Other channels

According to Ali Fates, Berber “does not exist” as far as the authorities are concerned in Libya. “Berber artists are treated terribly. I tried to record tapes in a studio in Tripoli, but the owner was sent a warning straight away.”

So Berber artists have their own channels to promote their work, “via mobile telephones, cassettes and computers. You can build a studio at home. We’ve tried everything, but the continual intimidation makes it difficult for Berber artists.”

Endangered culture

In the Netherlands, Ali Fates has formed a group with two Dutch friends. They have recently started performing in the Netherlands and Belgium. In Libya he sang about love and daily life, but now his songs are about the political situation in his country. He often dedicates them to prisoners at home. “In Libya, one Berber singer has spent five years in prison.”

Fates is trying to give a new life to Berber society. “I have a mission. I want to revive an endangered culture.”

Mohamed Amezian

The Libyan artist Ali Fates has a mission: “To revive Berber culture.” For years he has been stateless in his own country, after the authorities confiscated his papers for refusing to sing for the country’s leader Muammar Gaddafi. The young man fled to the Netherlands, where he was granted asylum.

Organisatie proces Wilders onderzocht

Posted in Holanda with tags , , , , , , , , , on 18 januari 2011 by Señor Canardo
Het bestuur van de rechtbank Amsterdam heeft met waardering kennis genomen van het rapport “Evaluatie van de organisatie van de strafzaak Wilders”, opgesteld door de commissie Meijerink. Dat rapport is in opdracht van het gerechtsbestuur uitgebracht om kritisch te bezien of zaken in de toekomst anders moeten worden georganiseerd. Het rapport van de commissie Meijerink en de reactie van het gerechtsbestuur handelen niet over inhoudelijke aspecten van de zaak.

Het bestuur heeft de aanbevelingen van de commissie overgenomen en zal daaraan op korte termijn concreet invulling geven. Dat betekent dat de organisatie van bijzondere, grote en/of mediagevoelige zaken in de toekomst onder stevige regie vanuit het bestuur zal plaatsvinden. Dit zal steeds maatwerk zijn. Tijdens de looptijd van het proces zal gemonitord worden of organisatorische aspecten veranderd of bijgesteld moeten worden.

Bijzondere aandacht zal uitgaan naar de verhouding tussen de rechterlijke onafhankelijkheid en de meer sturende rol van het gerechtsbestuur. De faciliterende en sturende rol van het bestuur moet goed gedefinieerd worden in overleg met de rechters, zodat het rechterlijk domein gewaarborgd blijft.

De bevindingen van de commissie Meijerink worden gedeeld met andere gerechten en de Raad voor de rechtspraak, zodat ook zij de opgedane kennis en ervaring kunnen benutten.

Achtergrond

Het bestuur van de rechtbank Amsterdam heeft in november 2010 opdracht gegeven om de organisatie van het eerste deel van het proces Wilders te evalueren. De commissie die deze opdracht heeft uitgevoerd, onder voorzitterschap van prof. drs. M.H. Meijerink, heeft eind december 2010 haar eindrapport uitgebracht.

rechtspraak.nl