Archief voor makhzen

#Feb20 Brussel

Posted in Syassa with tags , , , , , , , , , , on 23 februari 2011 by Señor Canardo

So much for human rights

Posted in Riffi-Sahraoui Connexion with tags , , , , , , , , , , , , , , , , on 23 december 2010 by Señor Canardo

Two things we can learn about Morocco’s illegal occupation of Western Sahara from the US embassy in Rabat, courtesy of WikiLeaks: 1) it’s a source of personal revenue for Moroccan army officers but 2) everything’s fine really.

Western Sahara used to be a Spanish possession, which Madrid was due to hand over to the indigenous population in 1975. King Hassan II of Morocco took advantage of the chaos in Spain at the time of Franco’s death and annexed the territory. The UN deplored the move; the Polisario Front embarked on a liberation war, which resulted in stalemate and a ceasefire in 1989. By this time Morocco controlled most of the territory and was pouring in settlers to outnumber indigenous Sahrawis.

Under UN auspices, both parties – the kingdom of Morocco and Polisario – agreed to a referendum on independence. Twenty years later, the vote is a lost hope: the Moroccans have driven it into the ground with Byzantine objections, year on year. The UN mission has been sidelined; the settler colonial project continues; there are hundreds of thousands of refugees in Algeria and a population inside the territory that’s punished when it calls for independence.

These are trifling matters for Ambassador Thomas T. Riley, filing from Rabat in 2008. What counts is America’s ‘robust military relationship’ with Morocco, confirmed by ‘the purchase of sophisticated weapons from the US to include 24 F-16s this year’. The regime, Riley announces,

has also increased its activities under a partnership arrangement with the Utah National Guard, which regularly deploys to Morocco to conduct joint training and humanitarian relief operations.

Even so, he’s disturbed by corruption in the Moroccan army (total numbers 218,000; between ‘50 and 70 per cent… preoccupied with operations in the Western Sahara region’). Riley cites Lieutenant Geneneral Abdelaziz Bennani, commander of the Southern Section – i.e. the annexed territory. Apparently, Bennani has used his position to

skim money from military contracts and influence business decisions. A widely believed rumour has it that he owns large parts of the fisheries in Western Sahara… There are even reports of students at Morocco’s military academy paying money… to obtain positions in lucrative military postings.

Top of the list: Western Sahara.

Riley walked into a top job at Savvis, the communications company, after the Republicans lost the White House. Move on to summer 2009: another pair of hands is at the laptop in Rabat – the chargé d’affaires, Robert P. Jackson – pounding out a dispatch he’s pleased to call ‘Western Sahara Realities’. He repeats Riley’s estimate – about 150,000 Moroccan soldiers are deployed in Western Sahara – and says, correctly, that there are now 385,000 people living in the annexed area. (Only a marginal ‘liberated’ strip of desert is still controlled by Polisario, and the ceasefire has held.)

Jackson is also right that settlers from Morocco now account for ‘well over half’ that figure. Here is a territory, then, whose indigenous population is only slightly larger than the number of soldiers deployed by Rabat: the ratio is close to one on one. If this isn’t repression, what is it? Mentoring, possibly? Is the army holding door-to-door seminars on Mormon genealogy with assistance from the Utah National Guard? Yet Jackson says that ‘respect for human rights in the territory has greatly improved’. He admits that indigenous people aren’t allowed to advocate independence: perhaps human rights for Sahrawis is like animal rights for foxes – go to ground and hope someone’s speaking out on your behalf. Only it won’t be Jackson, who’s now ambassador to Cameroon.

Eight weeks ago near Layoune, the capital of Western Sahara, a camp set up by Sahrawis to protest against the Moroccan occupation was brought under military siege and in November it was broken up; 60 people were injured and the usual round of detentions followed. So much for human rights.

There are even more worrying passages about the nature of the conflict in Jackson’s cable. He wonders why Polisario (which operates a ‘Cuba-like system’ in his view) has never claimed areas of Morocco proper, Mauritania or Algeria, where large numbers of Sahrawis can be found, as part of the independent state they seek. He takes this to signify the absence of ‘a larger nationalism’, from which it follows that the dispute must be narrowly territorial – an expression of older border tensions between Morocco and Algeria, with Polisario acting as an Algerian stooge.

Well yes, it is about territory, but only inasmuch as the decolonisation of Spanish Sahara should have conferred a right to independence. The ethnicity of its inhabitants, or others outside the borders, has nothing to do with it. Whatever Algeria’s role in this conflict, Polisario could never have compromised its aims by challenging the OAU on the inviolability of colonial boundaries and hoping for a ‘larger’, expanded Western Sahara. Had it done so, the International Court of Justice would not have advised in its favour, the UN would not have called for a referendum on independence, and the notional government of what is now Africa’s only colonised territory (the SADR) would not be a member of the African Union or be recognised by 81 states.

But there you have it: a chargé d’affaires in Rabat snorts dismissively at the independence movement because it’s played by the book. Morocco, by contrast, violates sovereign boundaries, tramples Sahrawi aspirations, stuffs its annexed land with soldiers and settlers, and gets two dozen fighter aircraft for its pains.

Jeremy Harding

UN letter Christopher Ross to Group of Friends 18 Juni 2010

Posted in Riffi-Sahraoui Connexion with tags , , , , , , , , , , , , , on 2 september 2010 by Señor Canardo
View this document on Scribd

Polisario daagt Madrid en Rabat uit met een vloot vanuit Canarias naar Laayoune

Posted in Riffi-Sahraoui Connexion, Syassa with tags , , , , , , , , on 29 augustus 2010 by Señor Canardo

Het Polisario Front houdt niet op met het aan de diplomatie van Spanje en Marokko duidelijk maken van zijn bedoelingen. Uitgerekend in de week, dat de ministers van Binnenlandse Zaken de spanning tussen beide landen hebben doen afnemen over de soevereiniteit van Melilla, willen de Saharaanse strijders voor onafhankelijkheid opnieuw een intensieve operatie opstarten die nog meer indruk zal maken, dan de 32 dagen hongerstaking van Aminatou Haider in de vertrekhal van de luchthaven van Lanzarote in 2009.

Dit keer heeft Polisario, samen met de groepen in Spanje (het land met de meeste steunbetuigingen uit geheel Europa) welke de onafhankelijkheidsbeweging steunen, deze week de agenda voor een gezamenlijke vloot afgesloten; eentje die vergelijkbaar is met de vloot welke Israél onderschepte  nabij de Gaza-strook (Palestina), waarbij negen mensen de dood vonden.

De vloot zal in november 2010 vertrekken vanuit Puerto de La Luz, de haven van Las Palmas de Gran Canaria, richting El Aaiún, “met het doel een doorbraak te bereiken voor een passende oplossing betreffende de blokkade op informatie over de wurggreep die de Saharaanse bevolking al ruim 25 in hun eigen land in zijn ban houdt, aldus de berichten welke deze week zijn onderschept door de Spaanse Inlichtingendienst en die naar de persmedia zijn uitgelekt. De organisatoren maken deel uit van het in Badajoz gevestigde Observatorio de Derechos Humanos para los Territorios Ocupados del Sáhara Occidental (Waarnemingscentrum voor de Mensenrechten in de bezette Gebieden van de Westelijke Sahara). De stad in Extremadura is de afgelopen jaren het meest actief in het verlenen van subsidies aan mensen met de Saharaanse nationaliteit en hun nakomelingen die onder de Spaanse vlag zijn geboren.

Volgens de door het Observatorio opgestelde tekst, bestaat het voorstel erin, “om een vloot te organiseren waarmee degenen die solidair zijn met onze zaak, zich aansluiten (aan boord gaan, enz.) evenals de Saharanen die dit willen doen, om, vergezeld door de persmedia en belangrijke personen in deze zaak, vanuit de Canarische Eilanden te vertrekken met bestemming El Aaiún, waar men zal proberen aan land te gaan.” De aanvankelijke bedoeling is, dat de vloot zal bestaan uit acht vaartuigen die voldoende kracht zullen hebben om een traject af te leggen wat tussen de acht en tien uur in beslag zal nemen. De operatie is gedoopt met de naam van Mahfud Ali Baiba, als eerbetoon aan de voorzitter van het Saharaanse Parlement die in 2010 aan de gevolgen van een hartinfarct is overleden.

De activisten halen ook uit naar de Verenigde Naties (VN). “We klagen de onverschillige houding aan van de UNO ten opzichte van de voortdurende schendingen van de Mensenrechten, welke dagelijks worden begaan in de bezette gebieden van de Westelijke Sahara en vanwege de status quo (bestaande toestand) waaronder wij te lijden hebben sinds 1 september 1991.” De vloot zal onder Spaanse vlag varen.”Volgens internationaal recht is de vloot dan Spaans grondgebied en valt onder de Spaanse soevereiniteit.” Dit conflict houdt al 35 jaar aan, sinds de Groene Mars. De VN heeft geen oplossing gevonden.

El Aaiún

El Aaiún, of Laâyoune (Coördinaten 27°9′N – 13°12′W) is de niet officiële hoofdstad van de Arabische Democratische Republiek Sahara (ADRS), een voormalige Spaanse kolonie in de Westelijke Sahara die nu voornamelijk in Marokkaanse handen is. De Internationale betrokkenheid bij de bezetting is klein. De naam “El Aaiún” is de Spaanse benaming voor de stad, “Laâyoune” is een Franse verbastering die wordt gebruikt in Marokkaanse literatuur. Allebei betekenen ze “de ogen” in het Nederlands. De stad heeft een bevolking van ruim de 198.000 inwoners en telt een profvoetbalclub in de Marokkaanse GNF 1, die club heet Jeunesse Massira. Jeunesse speelt al sinds de promotie in 1994/95 onafgebroken in de GNF 1. Partnerstad van El Aaiún is Florence (Italië).

Hans Camps

Réclamation d’une Grace royale pour Chakib el Khayari

Posted in Syassa with tags , , , , , , on 29 augustus 2010 by Señor Canardo

Amazightv: Chakib el Khayari

Posted in Syassa with tags , , , , , , , , on 31 juli 2010 by Señor Canardo

De Marokkaanse uitwerking van de Amerikaanse War on Terror

Posted in Syassa with tags , , , , , , , , , , , on 22 april 2010 by Señor Canardo

Volgens de rechters in Marokko heeft El Bashir Hazzam de wet overtreden met zijn weblog. Zij baseren hun uitspraak op Artikel 42 van Code de la Presse. Deze wet verbiedt het Marokkanen om “terroristische” teksten te verspreiden, die de openbare orde kunnen verstoren. Deze wet is in het leven geroepen net voor de bomaanslagen van 2003 in Casablanca en is typerend voor de manier waarop centrale overheden in het nieuwe millenium proberen om hun greep op de gewone bevolking te verstevigen.

Onder het mom van “terrorisme” kun je als gewone Marokkaan bij overtreding van artikel 42 al gauw aankijken tegen een gevangenisstraf van een maand tot een jaar en/of een boete van 1.200 tot 100.000 dirham. Alsof dat nog niet genoeg is doet de makhzen-overheid nog graag een schepje bovenop. Voor dezelfde overtredng kun je bestraft worden met een gevangenisstraf van een tot vijf jaar en een boete van 1.200 tot 100.000 dirhams, indien jouw “terroristische” teksten het moraal van het leger ondermijnt.

Hiermee verschaft het leger – in feite de makhzen-overheid – zichzelf wettelijke onschendbaarheid en wordt er een situatie gecreëerd, waarbij de heersende elite hun monopoliebelangen met militaire hand kunnen verdedigen door Hassan en Alleman uit te maken voor “terrorist” of “staatsvijand”. Een beproefde manier, die de makhzen al decennialang toepast om haar overmacht te laten gelden over de burgers door de maatschappelijke en de politieke oppositie beetje bij beetje uit te schakelen.

Als een van de laatst overgebleven oppositie in Marokko is het nu de beurt aan de onafhankelijke media om te knielen voor de macht van de makhzen. Echter met de komst van internet heeft de onafhankelijke media een ware revolutie veroorzaakt aangezien het internet-medium onbeperkte vrijheid bied voor iedereen. In dit verlengde moet men ook de komst van amazightv.net plaatsen.

In Marokko zelf zijn het vooral de internet-bloggers die een doorn zijn in het oog van de gevestigde orde. Zo ook El Bashir Hazzam die een paar weken geleden verslag deed in zijn weblog over de studentenprotesten in Taghjijt en de rake klappen die daarbij vielen. De makhzen zag de bui al hangen en plaatste terstond in de plaatselijke internetcafes verschillende legereenheden om een oogje in het zeil te houden, militaire moderators als het ware. En El Bashir werd gesnapt en genadeloos gebannend voor 4 maanden wegens het “ondermijnen van het imago van het koninkrijk door valse info te verspreidden over de mensenrechten”.

Maar de makhzen zou de makhzen niet zijn als het niet ook nog ff paar extra onschuldige burgers meestraft, gewoon om te laten wie de baas is in Marokko en om een voorbeeld te stellen voor de rest van de internetgemeenschap. Dit betekende de genadeklap voor de internetzaak van Abdallah Boukfou aangezien er op een usbstickje in zijn internetcafe “terroristische” en opruiende materiaal is gevonden. Hij mag ook voor straf 1 jaar de cel in. Wederom lukt het de makhzen-overheid met wat internetcensuur en militair machtsvertoon om een beetje van de overgebleven oppositie verder af te breken en haar macht over de Marokkaanse burgers uit te breiden.